spyros-spyrou.net

Φίλος από την Ελλάδα μου έστειλε τον πιο κάτω σύνδεσμο με το σχόλιο: Ζηλέψατε την τύχη μας; Ο σύνδεσμος σε οδηγεί σε διαδικτυακή είδηση ότι η Κύπρος είναι προ του Μηχανισμού Στήριξης.

http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=87833&catid=3

Δυστυχώς φτάσαμε εδώ. Πιο κάτω η απάντηση μου στον Ελλαδίτη φίλο:

Πριν 3 χρόνια  ο Πρόεδρος μας έλαβε μια οικονομία με 45% χρέος (το χαμηλότερο στην Ευρώπη), 3% ετήσιο δημοσιονομικό ΠΛΕΟΝΑΣΜΑ, χαμηλό πληθωρισμό και ισχυρό τραπεζικό σύστημα. Ανεργία στο 2,5%.

 Επειδή όμως η κρίση που ήλθε οφείλεται στον Καπιταλισμό και στις αδυναμίες του, αποφάσισε να εμποδίζει κάθε πρόταση για μέτρα, να κατηγορεί τον Κεντρικό Τραπεζίτη της Κύπρου  όταν του ζητούσε να πάρει μέτρα και να συνεχίζει να χαρίζει επιδόματα και αυξήσεις ενώ τα έσοδα μειώθηκαν.

Τώρα έχουμε διπλάσιο ποσοστό χρέους, 6% έλλειμμα, πληθωρισμό 3% και ανεργία 8%. Ηθρε και η καταστροφή που θα κοστίσει τουλάχιστον 1 δις στο κράτος και αυτός ακόμα σκέφτεται.

Στο μηχανισμό στήριξης θα μπούμε πριν την λήξη του επόμενου γραμματείου της κυβέρνησης που δεν θα μπορεί να ανανεώσει. Τότε θα έλθει η δική μας Τρόικα να μας πει ότι αυξάνετε τον Εταιρικό Φόρο από το 10 στο 17% και βεβαίως όλες οι ξένες καταθέσεις που σε αυτές βασίζεται η Κύπρος θα φύγουν για Λουξεμβούργο και Μάλτα μεριά (που είναι στο 10%). Το μνημόνιο δηλαδή θα μας καταστρέψει γιατι δεν φροντίσαμε μόνοι μας τα του οίκου μας.

Μήπως την έχεις ακούσει αυτή την ιστορία και κάπου αλλού; Σου θυμίζει κάτι;

Σ

From: Hellasco

Sent: Wednesday, July 20, 2011 11:49 AM
To: Spyros Spyrou
Subject:

για διάβασε… ζηλέψατε την τύχη μας???

http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=87833&catid=3

Χρ.

Την ώρα του πόνου, του θρήνου και της θλίψης καλό είναι να είμαστε στα λόγια φειδωλοί.

Μια βδομάδα μετά όμως θα μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις και συναισθήματα μου.

Πρώτον, αυτό που όλοι μας αισθανθήκαμε σκεπτόμενοι ότι ίσως ένας δικός μας άνθρωπος ήταν ανάμεσα στους αδικοχαμένους. Τρόμος και συντριβή. Αλήθεια, ο πόνος των οικογενειών είναι τόσο μοναχικός! Τα οφειλόμενα σε αυτούς από την Πολιτεία ελπίζω ότι δεν θα χρειασθεί να ζητηθούν για να προσφερθούν.

Μετά είναι τα τόσα γιατί; Τόσα απανωτά λάθη, παραλείψεις, αμέλεια, ανευθυνότητα, έλλειψη στοιχειώδους κρίσης. Αυτά τα κουβεντιάσαμε μεταξύ μας και τα εξαντλήσαμε.

Είναι και οι συνέπειες στην οικονομία και στην καθημερινότητα μας από την καταστροφή του ηλεκτροπαραγωγού σταθμού. Αυτές δεν τις συνειδητοποιήσαμε ακόμη. Το μέγεθος τους είναι τρομακτικό. Πιθανότατα θα μας γονατίσει.

Είναι επίσης ο θυμός και ο φόβος από την έλλειψη ικανής διακυβέρνησης.  Η μετριότητα του Κυβερνητικού σχήματος  αποδεικνύεται βέβαια από το μέγεθος της τραγωδίας και όλα όσα μάθαμε ότι προηγήθηκαν. Ο χειρισμός όμως του ζητήματος κατόπιν, από την Κυβέρνηση και προσωπικά τον Πρόεδρο, διαλύει κάθε νέφος αμφιβολίας ότι ίσως είναι άδικος ο χαρακτηρισμός «ανίκανοι». Νηφάλια πλέον, επτά μέρες μετά νομίζω ότι δικαιούμαι να τους πω «επικίνδυνους».

Η θλίψη και ο φόβος,  η αγανάκτηση και η απαισιοδοξία, μεγαλώνουν και θεριεύουν στην διαπίστωση ότι αυτό που υπάρχει είναι έλλειμμα Ηγεσίας. Ο κυβερνών και προεδρεύων του Κράτους μας και η κάστα που τον πλαισιώνει απέδειξαν ότι είναι αποξενωμένοι από έννοιες όπως μαγκιά, θάρρος, αρχοντιά, τόλμη, ευθύνη, Ηγεσία.  Το απέδειξαν κρυβόμενοι, δικαιολογούμενοι φτηνά, μιλώντας για το Πραξικόπημα και την ΕΟΚΑ Β, ολιγορούντες στην απόφαση για έρευνα, και παρουσιαζόμενοι ζητώντας προστασία και να μην αδικηθούν οι ίδιοι. Στάθηκαν μπροστά στο Λαό, που ζητούσε ελπίδα και στήριγμα, όντως μικροί και  κατώτεροι των αναγκών μας στη δύσκολη αυτή περίσταση. Σίγουρα όχι Ηγέτες.

Η Τετάρτη 29 Ιουνίου 2011 είναι μια κρίσιμη μέρα για την Ελλάδα,  καθώς είτε εγκρίνεται από την Ελληνική  Βουλή το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα της Κυβέρνησης, ώστε να εκταμιευθεί η 5^η δόση του δανείου της Τρόικας προς το Ελληνικό Δημόσιο ή  το πρόγραμμα απορρίπτεται, με όλες τις συνέπειες.

Αντίθετη στο Πρόγραμμα είναι σύσσωμη η αντιπολίτευση, οι πλείστοι των δημοσιογράφων, οι πλείστοι των ανθρώπων των μίντια (που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη) και κατά που φαίνεται, αντίθετη είναι και η πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού.

Θα σχολιάσω μόνο την στάση του Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, του Αντώνη Σαμαρά. Ο άνθρωπος, κατ’ εμένα,  συμπεριφέρεται κατώτερα των περιστάσεων. Συμφωνεί λέει με τους στόχους αλλά διαφωνεί με το μίγμα πολιτικής και ζητά επαναδιαπραγμάτευση του. Επιμένει στο επιχείρημα αυτό όταν γνωρίζει ότι δεν παρέχεται ο χρόνος στην παρούσα φάση για τέτοια απόπειρα και όταν ο ίδιος δεν κατάφερε να πείσει κανένα από τους 27 αρχηγούς στην πρόσφατη σύσκεψη του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, 17 από τους οποίους είναι αρχηγοί Κρατών ή Κυβερνήσεων στην ΕΕ.  Δεν χρειαζόταν όμως να πείσει καν τους 17 ομογάλακτους του, αρκούσε μόνο να έπειθε δυο-τρεις από αυτούς, όπως την Μέρκελ και τον Σαρκοζί και τότε θα επιτυγχανόταν ο στόχος του.

Η στάση Σαμαρά δεν μπορεί να δικαιολογηθεί με το επιχείρημα ότι γνωρίζει πως θα περάσει η πρόταση, ούτως ή άλλως με τις ψήφους των κυβερνώντων. Γιατί και αν ακόμη περάσει η πρόταση οριακά, ο Σαμαράς θα συνεχίσει να ευθύνεται για την πεποίθηση που υπάρχει ανάμεσα στους Έλληνες ότι υπάρχει και άλλη οδός, η ανώδυνη. Ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης γνωρίζει όμως ότι ανώδυνη προσαρμογή και αλλαγή της κατάστασης δεν υπάρχει στην ουσία. Και όσο δεν γνωρίζουν οι ψηφοφόροι την αλήθεια, τόσο εξακολουθούν να βιώνουν την άρνηση και την αυταπάτη.

Πριν λίγες μέρες, με επισκέφθηκε στο γραφείο μου μια νεαρή επαγγελματίας, με την ιδιότητα του Συμβούλου Επιχειρήσεων. Η πρώτη εντύπωση που μου δημιούργησε ήταν ότι ήταν μια καθόλα καταρτισμένη νέα επιστήμονας που γνώριζε το αντικείμενο της. Η καταγωγή της ήταν από επαρχιακή πόλη της Ελλάδας. Η συζήτηση ήρθε στο Ελληνικό ζήτημα του χρέους κλπ, και η ερώτηση μου ήταν ποια πίστευε ότι ήταν η λύση σ’αυτό που περιέγραφε ως «απελπιστική κατάσταση» και που την οδήγησε στο να ψάξει για εργασία και μέλλον στην Κύπρο. Η απάντηση της ήταν με λίγες λέξεις η εξής: Η Ελλάδα χρειάζεται επανάσταση από τον κόσμο, γιατί διαφορετικά θα εργαζόμαστε συνεχώς για να πληρώνουμε τόκους. Η λύση είναι να αρνηθούμε να πληρώσουμε, για να ξαναξεκινήσουμε από το μηδέν (σε χρέη εννοούσε). Καμμιά συνείδηση δεν είχε η νεαρή κυρία για τις συνέπειες: Για την άρνηση δανεισμού της χώρας ξανά για πάρα πολλά χρόνια, για την στέρηση από την κατανάλωση ουσιαστικά κάθε τι του εισαγώμενου, για την κατάρρευση των Τραπεζών μετά από το Δημόσιο, για το κλείσιμο των πλείστων επιχειρήσεων και για τα εκατομμύρια των ανέργων.

Με εξαίρεση το ΚΚΕ, που ευαγγελίζεται ένα άλλο πλαίσιο λειτουργίας του Κράτους, και που κατά την γνώμη μου κακώς είναι συνομιλητής στις συσκέψεις για αντιμετώπιση της κρίσης, όλες οι άλλες πολιτικές δυνάμεις εξακολουθούν να βαδίζουν στην πεπατημένη, μη δίνοντας στον κόσμο την αληθινή εικόνα. Και αν μια ανεύθυνη στάση από τα κόμματα της ελάσσωνος αντιπολίτευσης μπορεί να γίνει κατανοητή, όσο με αφορά εμένα η στάση του αρχηγού του κόμματος που κυβέρνησε τα 5 τελευταία χρόνια πριν την κρίση και που είναι η μόνη εναλλακτική επιλογή στην περίπτωση αποτυχίας της παρούσας κυβέρνησης είναι απόλυτα απαράδεκτη και καταδικαστέα.

Ήταν συγκλονιστική η είδηση του ξαφνικού χαμού του Άκη Κλεάνθους. Τα δημόσια πρόσωπα μπαίνουν στο σπίτι μας μέσω της τηλεόρασης και γίνονται δικά μας πρόσωπα, τα αισθανόμαστε οικία. Ο Άκης Κλεάνθους ήταν ένας πολιτικός της νέας γενιάς, ιδιαίτερα μορφωμένος και με χαμηλούς τόνους, προσηλωμένος στην αποτελεσματικότητα και υπηρέτης του εκσυγχρονισμού. Η φυγή του προκαλεί θλίψη για το κενό που αφήνει, συμπάθεια για την σύζυγο και το μικρό παιδί του, αλλά και την υπενθύμιση ότι η ζωή είναι απρόβλεπτη και ο θάνατος το μόνο βέβαιο. Αβέβαιο μόνο είναι το πότε.

Έφυγε και η Μόνικα Βασιλείου. Μια γυναίκα που προσωπικά θεωρώ ότι ήταν ξεχωριστή. Ήταν μια γυναίκα που έζησε την ζωή της με πάθος και με τόλμη.  Με πάθος να υπηρετήσει αυτά που αγαπούσε και κυρίως το θέατρο.  Και με τόλμη να υπερασπιστεί τα πιστεύω της.  Ιδεολογικά η Βασιλείου πρέσβευε τα αντίθετα από ότι εγώ προσωπικά. Πίστευε, τουλάχιστον στο όχι-πρόσφατο παρελθόν, στον υπαρκτό σοσιαλισμό. Κάτι που προσωπικά θεωρώ ότι ήταν καταστροφικό για όσους λαούς τον έζησαν. Και που είχε συνδεθεί στην πράξη με τη ισοπέδωση της προσωπικότητας και την στέρηση της επιλογής και της ελευθερίας γνώμης από τους πολίτες. Αυτό όμως που αναγνωρίζω στη Μόνικα όπως και σε άλλους αριστερούς, κυρίως της Ελλάδας και της Ευρώπης και όχι της Κύπρου, ήταν ότι ήταν έτοιμη να υποφέρει για να υπερασπιστεί τα ιδανικά της. Αυτό για μένα είναι ηρωϊκό. Η Βασιλείου φυλακίστηκε και  βασανίστηκε από την χούντα γιατί υπερασπιζόταν  το δικαίωμα της και των υπολοίπων Ελλήνων να εκφράζουν ελεύθερα αυτά που πίστευαν. Για το συγκεκριμμένο, που θεωρώ ότι είναι πράξη αγώνα για την ελευθερία, πρέπει να την τιμούμε, όπως πρέπει να τιμούμε όλους τους αγωνιστές της ελευθερίας.

Στο καλό, και στους δυο.

ΕΠΙΣΗΜΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΟΜΟΝΟΙΑΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ: ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ Ο ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ

Παρακολούθησα σήμερα [Κυριακή], με δεκάδες χιλιάδες κόσμου, την παιδική καρναβαλλίστικη παρέλαση. Χιλιάδες παιδιά ντυμένα με φαντασία και γούστο δημιούργησαν ένα πολύχρωμο ποτάμι στην παραλιακή λεωφόρο που πλυμμήριζε και ξεχύλιζε από χαρά και κέφι. Ήταν οι αυριανοί συνεχιστές του Λεμεσιανού καρναβαλιού που συμπλήρωσε ένα αιώνα ζωής. Και που μάθαιναν να αγαπούν την πόλη τους, να συμμετέχουν στις γιορτές της καθώς και να αρπάζουν την ευκαιρία για χαρά και διασκέδαση, που τόσο σημαντικό είναι για μια ζωή όμορφη και ισορροπημένη.

Επέβλεπα πριν δυο Κυριακές, στις 20 Φεβρουαρίου το πρωί, την διεξαγωγή του Μαραθωνίου Λεμεσού ΓΣΟ στον Μόλο. Ήμουν επιφορτισμένος με πολλές και παράλληλες ευθύνες που όλες έπρεπε να εκπληρωθούν εκείνη την ώρα. Το φυσιολογικό άγχος όμως δεν ήταν αρκετό να με αφήσει ασυγκίνητο όταν είδα τα παιδιά στην τελική ευθεία να τρέχουν να συμπληρώσουν και να τερματίσουν τον παιδικό δρόμο του Μαραθωνίου. Είδα εκείνη τη στιγμή τους αυριανούς δρομείς της Κύπρου που τόσο λίγοι είναι σήμερα. Τους αυριανούς νέους που θα έχουν την άσκηση ως τρόπο ζωής και συμμετοχής.

Δυο παραδείγματα απλά για το πως η κοινωνία ενισχύει θετικές συμπεριφορές και φτιάχνει τάσεις που με τα χρόνια θεωρούνται δεδομένες πια και γίνονται παράδοση. Δυο παραδείγματα που δείχνουν επίσης πως όλοι μας, από το πόστο του ο καθένας, μπορούμε να συμβάλουμε στη δημιουργία θετικών τρόπων συμπεριφοράς, μιας καλύτερης κοινωνίας για το αύριο.

Παράλληλα όμως είναι δυο παραδείγματα που μπορούν να γίνουν αφορμή για να προβληματιστούμε, για τα νέα παιδιά που ακολουθούν (σε ομάδες ή και πιο μαζικά) αντικοινωνικές συμπεριφορές. Παραδείγματος χάριν, στα γήπεδα. Να προβληματιστούμε, παρά να αποκυρήσσουμε και να κατηγορούμε τη νεολαία. Ας μείνουμε στα γήπεδα: Αλήθεια τι θετικό τους δείχνουμε στο χώρο ώστε να αναμένουμε κάτι διαφορετικό από αυτό που μας δείνουν; Τα στημένα παιχνίδια, τους αγορασμένους παίχτες, τους αγορασμένους διαιτητές, τις αλληλοκατηγορίες και τις εμπρηστικές δηλώσεις μεταξύ παραγόντων, την σπατάλη και την αμετροέπεια στους προϋπολογισμούς; Γενικά τις ακρότητες και την έλλειψη ηθικής και σεβασμού προς τον αντίπαλο;

Ευθύνη δική μας είναι λοιπόν, με πράξεις και όχι με διακυρήξεις, να δημιουργούμε θετικά παραδείγματα και να διορθώνουμε χρόνια αρνητικές πρακτικές, που έστω και αν υποκριτικά κάνουμε πως δεν βλέπουμε, τις βλέπουν οι νέοι και τα παιδιά μας  και το ομολογούν με τις αντιδράσεις τους.

Ο κ. Γλαύκος Χατζηπέτρου, εργατοπατέρας των Δημοσίων Υπαλλήλων και άτυπα ηγεμόνας της ΣΕΚ και της ΠΕΟ  -αφού ό,τι κερδίσει η ΠΑΣΥΔΥ ισχύει και για τους Ημικρατικούς και την Τοπική Αυτοδιοίκηση (όπου Συντεχνίες είναι η ΣΕΚ και η ΠΕΟ) -, ωρίεται προκλητικά λέγοντας ότι οι Δημόσιοι Υπάλληλοι δεν έχουν να δώσουν τίποτα, ούτε από τα κεκτημένα τους ούτε και από τις μελλοντικές τους απολαβές για να μειωθεί το έλλειμμα του Κράτους (που δημιουργείται από το μισθολόγιο και τις συντάξεις τους).

Μεταξύ κατηγοριών προς όλους τους άλλους και  προειδοποιήσεων που αγγίζουν τα όρια απειλής περί αναστάτωσης και κινδύνων για την εργατική ειρήνη, προβάλλει διαχρονιά το επιχείρημα είναι ότι δεν θα υπήρχε πρόβλημμα ελλείμματος αν πατασσόταν η φοροδιαφυγή.

Είναι γεγονός ότι φοροδιαφυγή υπάρχει και ότι τεράστια ποσά δεν δηλώνονται ως εισόδημα. Αυτό είναι παράνομο και καταδικαστέο.

Αν όμως η πάταξη της φοροδιαφυγής  είναι  θέμα νονικού πλαισίου, μόλις έγινε αναθεώρηση του προς το αυστηρότερο με πρόταση της Κυβέρνησης που ψήφισε η Βουλή. Αν το νομικό πλαίσιο είναι επαρκές, τότε η μόνη εξήγηση για την φοροδιαφυγή είναι ότι εκείνοι που είναι ταγμένοι να την εντοπίσουν και να την πατάξουν δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους. Αυτοί βέβαια είναι δημόσιοι υπάλληλοι που καταρτίζουν και αποτελούν τις υπηρεσίες του κράτους για είσπραξη των φόρων και που έχουν την ευθύνη να δημιουργήσουν αποτελεσματικούς μηχανισμούς για πάταξη του φαινομένου.

Το συμπέρασμα μου είναι ότι ο κύριος Χατζηπέτρου δεν νοιάζεται για την φοροδιαφυγή. Αντίθετα βολεύεται με το φαινόμενο γι’αυτό και αρκείται απλώς στο να το επισημαίνει.  Η φοροδιαφυγή χρησιμεύει  στον κ. Χατζηπέτρου ως  ο αποδιοπομπαίος τράγος στο πρόβλημα του ελλείμματος και των δομών που το δημιουργούν.  Και την χρησιμοποιεί για να αρνηθεί τον διάλογο για την λύση των προβλημάτων, γνωρίζοντας πολύ καλά πως το φαινόμενο μπορεί μόνο να βελτιωθεί σταδιακά αλλά ποτέ να παταχθεί, ιδιαίτερα χωρίς επώδυνη και μακροχρόνια προσπάθεια. 

Γνωρίζει όμως την ίδια στιγμή ο κ. Χατζηπέτρου πως αν δεν αντιμετωπιστεί το έλλειμμα του Κράτους τώρα, και  αν δεν υπάρξουν περικοπές στα άδικα και άνισα προνόμια των δημοσίων υπαλλήλων σε σχέση με αυτούς του ιδιωτικού τομέα τώρα, τότε το Κράτος  αυτό και η οικονομία του θα οδηγηθούν σε πτώχευση.

Αυτά τα γνωρίζει ο κ. Χατζηπέτρου, γιατί δεν χρειάζεται εξειδικευμένη γνώση για να δει κάποιος τις τάσεις εξελίξης των δεικτών. Όμως όπως πολλοί σε αυτό τον τόπο, θεωρεί ότι η προάσπιση του δικού του στενού συμφέροντος είναι πάνω από όλα και ότι αυτός μάλιστα είναι ο ρόλος του. Το τραγικό είναι ότι ο κ. Χατζηπέτρου παρουσιάζεται πως προασπίζει τα συμφέροντα των δημοσίων υπαλλήλων αλλά στην πραγματικότητα προστατεύει μόνο αυτούς της δικής του γενιάς και ίσως κάποιους λίγο νεώτερους του. Αν το Κράτος όμως δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις του στο μέλλον, θα το πληρώσουν και οι νεώτεροι σήμερα δημόσιοι υπάλληλοι. Ο κ. Χατζηπέτρου όμως δεν θα είναι τότε συνδικαλιστής υψηλόβαθμος δημόσιος υπάλληλος αλλά συνταξιούχος που θα απολαμβάνει την παχουλή σύνταξη για την οποία αγωνίστηκε.

Έτσι λοιπόν, για τον κ. Χατζηπέτρου, που ας δηλώνει το αντίθετο: Ζήτω η φοροδιαφυγή, που μας βολεύει να υπάρχει για να μην αλλάζουμε τίποτα.